Μνήμη

Είναι η ώρα περασμένα μεσάνυχτα,
κάθισα να γράψω

για να γλιτώσω απ’ την
επιμονή σου να τριγυρνάς
στο μυαλό, ω Μνήμη…

Σ’ αφήνω να οδηγήσεις το χέρι
στα μονοπάτια τα δικά σου
αυτά που μόνο εσύ χαράζεις
κι είναι βαθιά πολύ βαθιά
όπως βαθύ το χάραγμά σου.